اگر نمی‌دانی با زندگی‌ات چه کنی …

۱- دیگران را بدون چشم‌داشت و واقعی تعریف کن. همه خصلت‌های خوب دارند، آنها را در آدم‌ها پیدا کن و به‌شان بگو.

۲- نظر دیگران را بپرس و بخواه از تجربیات‌شان بگویند، قبل از اینکه نظرات و تجربیات خودت را در میان بگذاری.

۳- بی‌پروا و صادقانه حرف بزن. فکرها و احساساتت را ابراز کن. این کار باعث ایجاد صمیمیت می‌شود. البته در میان گذاشتن بیش از حد اثر منفی دارد.

۴- گوش بده. فقط از خودت حرف نزن و به فکر خودت نباش. به طرف مقابلت توجه کن. سعی کن دنیای او را بفهمی.

اضطراب اجتماعی همان نبودِ عزت‌نفس و استقلال فکری است که ارزش خود را با نظر مردم می‌سنجی. بهتر است کم‌تر ارزش بنهانی به اینکه دیگران راجع‌به‌ت چه فکری می‌کنند، و بیشتر به اینکه خودت چه فکری می‌کنی.

«خودارضایی بیش از حد، جرئتت را کم می‌کند. به این بسنده می‌کنی که فقط زندگی‌ات را بگذرانی و راحت باشی. ترجیح می‌دهی تلویزیون تماشا کنی به‌جای اینکه کارهای مهم‌ و با ارزش انجام دهی. انزال‌ها انرژیِ «نفوذگر و پیش‌برنده» را ازت تخلیه می‌کند؛ همان انرژی‌ای که برای غلبه بر رخوت و سستی‌ و عبور از موانع ضروری است.»

ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که پر از لذت‌های ارزان است؛ شکر، فست‌فود، شبکه‌های مجازی، پورن و …. امروزه می‌توانیم به‌راحتی از درد فرار کنیم و مغزمان را غرق دوپامین کنیم.

اما این فراوانی‌ِ لذت چیز خوبی نیست. مغز انسان طوری است که اگر فقط به‌دنبال لذت باشیم، از هیچی لذت نخواهیم برد. اگر درد را از زندگی‌ حذف کنیم، زندگی توخالی و بی‌معنا خواهد شد.

باید در زندگی‌مان بین درد و لذت تعادل ایجاد کنیم. گاهی باید خودخواسته به سراغ درد برویم. ورزش کردن، مدیتیشن، تن دادن به خجالت مفید، کار عمیق مثال‌هایی از درد خوب هستند. اینها به مرور زمان، توانایی‌مان برای احساس کردن لذت را نیز بیشتر می‌کنند.

تو تا آخر عمر با خودت رابطه‌ای خواهی داشت. پس چه بهتر که از خودت خوشت بیاید. چون اگر از خودت خوشت نیاید، زندگیِ خوبی نخواهی داشت و احساسات منفی مثل غم، اضطراب، شرم را همیشه تجربه خواهی کرد. (این یک حقیقت علمی تأییدشده است.)

تصمیم‌ها و کارهای امروزت، کسی را می‌سازد که فردا قرار است باهاش زندگی کنی. حواست باشد به کسی تبدیل شوی که خوشت می‌آید، کسی که به‌ش افتخار کنی.

۱- به هر کس از جنس مخالف نگاه جنسی پیدا نمی‌کنی. آنهایی که دوستی از جنس مخالف ندارند معمولاً به هر کس از جنس مخالف نگاه جنسی دارند، چون یاد نگرفته‌اند که می‌شود صرفاً دوستی ساده‌ای داشت بدون اینکه بحث جنسی مطرح شود.

۲- به راحتی تحت تأثیر جنس مخالف قرار نمی‌گیری. چون می‌فهمی آنها هم مثل تو انسانند. از آنها بت نمی‌سازی و از خودت بالاتر نمی‌دانی و در ارتباط با آنها خودت را گم نمی‌کنی.

۳- جنس مخالف را بهتر درک می‌کنی. اگر با جنس مخالف وقت بگذرانی، بهتر درک‌شان می‌کنی و بهتر با آنها همذات‌پنداری میکنی، چالش‌هایشان را می‌فهمی و شریک بهتری برای یار خودت می‌شوی.

آسیب‌پذیر بودن یعنی خودت را در موقعیتی قرار بدهی که ممکن است رد شوی، جوکی بگویی که شاید خنده‌دار نباشد، نظرت را بگویی با اینکه شاید به بعضی‌ها بر بخورد، با آدم‌هایی حرف بزنی که نمی‌شناسی، به دختری بگویی که دوستش داری. همه‌ی این کارها بفهمی‌نفهمی مستلزم دل به دریا زدن است.

با این حساب، آسیب‌پذیری مظهر نوعی قدرت است، قدرتی عمیق و ظریف. مردی که بتواند خودش را آسیب‌پذیر کند به دنیا می‌گوید که «به تخمم نیست درباره‌ام چه فکری کنید؛ این من هستم، و مشکلی با خودم ندارم.»

برشی از کتاب مدل‌ها

در کارهای ساده و یکنواخت، هرچه بیشتر تلاش کنی، بیشتر به دست می‌آوری. مثلاً با یک ساعت رانندگی، از نیم‌ساعت رانندگی مسافت بیشتری طی می‌کنی.

اما اکثر کارهای مهم زندگی این‌طور نیستند. بیشترشان پیچیده‌اند، از نظر ذهنی یا احساسی طاقت‌فرسا هستند و نیاز به تطابق پیدا کردن دارند. همیشه به اندازه‌ی تلاشت، نتیجه نمی‌گیری. در واقع، هر چه بیشتر تلاش کنی، کمتر به دست می‌آوری.

• هرچه بیشتر دنبال خوشبختی بدوی، بیشتر از آن دور می‌شوی.
• هرچه بیشتر دنبال تأیید دیگران باشی، بیشتر احساس طردشدن می‌کنی.
• هرچه بیشتر آزادی بخواهی، بیشتر احساس گرفتاری می‌کنی.

و پارادوکس زندگی همین است:
چیزهایی که از همه بیشتر می‌خواهی؛ خوشبختی، آرامش، آزادی، اعتمادبه‌نفس، با دنبال کردن به دست نمی‌آیند.
وقتی به آن‌ها می‌رسی که دست از دنبال‌کردن برداری.

اکثر مردها در مواجهه با دخترها، تظاهر می‌کنند که خیلی نایس، باحال‌ و … هستند، چون گمان می‌کنند خود واقعی‌شان به قدر کافی خوب و دوست‌داشتنی نیست.

مردهای سطح‌بالا شخصیت خود را برای راضی کردن دختران تغییر نمی‌دهند. هر چقدر هم که دختره زیبا باشد، آنها خود واقعی‌شان هستند. این واقعی بودن همان چیزی است که دختران سطح‌بالا در مردان می‌خواهند چون نشانگر بلوغ، بی‌پروایی و صداقت است.

مهم نیست دختره چقدر خوشگل یا جذاب است، تظاهر نکن که باحال‌تر، بهتر یا حتی ثروتمندتری از آنچه واقعاً هستی. تو اول از همه باید خودت را بپذیری و با خودت راحت باشی.

بخوانید: خلاصه کتاب «مصائب مردان سربه‌راه»